ἢν μή ποτε στρέψασα πάλλευκον δέρηναὐτὴ πρὸς αὑτὴν πατέρ’ ἀποιμώξῃ φίλονκαὶ γαῖαν οἴκους θ’, οὓς προδοῦσ’ ἀφίκετομετ’ ἀνδρὸς ὅς σφε νῦν ἀτιμάσας ἔχει.ἔγνωκε δ’ ἡ τάλαινα συμφορᾶς ὕποοἷον πατρῴας μὴ ἀπολείπεσθαι χθονός.στυγεῖ δὲ παῖδας οὐδ’ ὁρῶσ’ εὐφραίνεται.δέδοικα δ’ αὐτὴν μή τι βουλεύσῃ νέον·βαρεῖα γὰρ φρήν, οὐδ’ ἀνέξεται κακῶςπάσχουσ’· ἐγᾦδα τήνδε, δειμαίνω τέ νινμὴ θηκτὸν ὤσῃ φάσγανον δι’ ἥπατος,σιγῇ δόμους εἰσβᾶσ’, ἵν’ ἔστρωται λέχος,ἢ καὶ τύραννον τόν τε γήμαντα κτάνῃ,κἄπειτα μείζω συμφορὰν λάβῃ τινά.δεινὴ γάρ· οὔτοι ῥᾳδίως γε συμβαλὼνἔχθραν τις αὐτῇ καλλίνικον οἴσεται.ἀλλ’ οἵδε παῖδες ἐκ τρόχων πεπαυμένοιστείχουσι, μητρὸς οὐδὲν ἐννοούμενοικακῶν· νέα γὰρ φροντὶς οὐκ ἀλγεῖν φιλεῖ.Παιδαγωγόςπαλαιὸν οἴκων κτῆμα δεσποίνης ἐμῆς,τί πρὸς πύλαισι τήνδ’ ἄγουσ’ ἐρημίανἕστηκας, αὐτὴ θρεομένη σαυτῇ κακά;πῶς σοῦ μόνη Μήδεια λείπεσθαι θέλει;Τροφόςτέκνων ὀπαδὲ πρέσβυ τῶν Ἰάσονος,χρηστοῖσι δούλοις ξυμφορὰ τὰ δεσποτῶνκακῶς πίτνοντα, καὶ φρενῶν ἀνθάπτεται.ἐγὼ γὰρ ἐς τοῦτ’ ἐκβέβηκ’ ἀλγηδόνος,ὥσθ’ ἵμερός μ’ ὑπῆλθε γῇ τε κοὐρανῷλέξαι μολούσῃ δεῦρο δεσποίνης τύχας.Παιδαγωγόςοὔπω γὰρ ἡ τάλαινα παύεται γόων;