ὁρῶ δὲ καὶ Κρέοντα, τῆσδ’ ἄνακτα γῆς,στείχοντα, καινῶν ἄγγελον βουλευμάτων.Κρέωνσὲ τὴν σκυθρωπὸν καὶ πόσει θυμουμένην,Μήδειαν, εἶπον τῆσδε γῆς ἔξω περᾶνφυγάδα, λαβοῦσαν δισσὰ σὺν σαυτῇ τέκνα·καὶ μή τι μέλλειν· ὡς ἐγὼ βραβεὺς λόγουτοῦδ’ εἰμί, κοὐκ ἄπειμι πρὸς δόμους πάλιν,πρὶν ἄν σε γαίας τερμόνων ἔξω βάλω.Μήδειααἰαῖ· πανώλης ἡ τάλαιν’ ἀπόλλυμαι.ἐχθροὶ γὰρ ἐξιᾶσι πάντα δὴ κάλων,κοὐκ ἔστιν ἄτης εὐπρόσοιστος ἔκβασις.ἐρήσομαι δὲ καὶ κακῶς πάσχουσ’ ὅμως·τίνος μ’ ἕκατι γῆς ἀποστέλλεις, Κρέον;Κρέωνδέδοικά σ’—οὐδὲν δεῖ παραμπίσχειν λόγους—μή μοί τι δράσῃς παῖδ’ ἀνήκεστον κακόν.συμβάλλεται δὲ πολλὰ τοῦδε δείματος·σοφὴ πέφυκας καὶ κακῶν πολλῶν ἴδρις,λυπῇ δὲ λέκτρων ἀνδρὸς ἐστερημένη.κλύω δ’ ἀπειλεῖν σ’, ὡς ἀπαγγέλλουσί μοι,τὸν δόντα καὶ γήμαντα καὶ γαμουμένηνδράσειν τι. ταῦτ’ οὖν πρὶν παθεῖν φυλάξομαι.κρεῖσσον δέ μοι νῦν πρός σ’ ἀπεχθέσθαι, γύναι,ἢ μαλθακισθένθ’ ὕστερον μέγα στένειν.Μήδειαφεῦ φεῦ.οὐ νῦν με πρῶτον, ἀλλὰ πολλάκις, Κρέον,ἔβλαψε δόξα μεγάλα τ’ εἴργασται κακά.χρὴ δ’ οὔποθ’ ὅστις ἀρτίφρων πέφυκ’ ἀνὴρπαῖδας περισσῶς ἐκδιδάσκεσθαι σοφούς·χωρὶς γὰρ ἄλλης ἧς ἔχουσιν ἀργίαςφθόνον πρὸς ἀστῶν ἀλφάνουσι δυσμενῆ.