πολλῶν μόχθων ἀπέχονται·οἷσι δὲ τέκνων ἔστιν ἐν οἴκοιςγλυκερὸν βλάστημ’, ὁρῶ μελέτῃκατατρυχομένους τὸν ἅπαντα χρόνον,πρῶτον μὲν ὅπως θρέψουσι καλῶςβίοτόν θ’ ὁπόθεν λείψουσι τέκνοις·ἔτι δ’ ἐκ τούτων εἴτ’ ἐπὶ φλαύροιςεἴτ’ ἐπὶ χρηστοῖςμοχθοῦσι, τόδ’ ἐστὶν ἄδηλον.ἓν δὲ τὸ πάντων λοίσθιον ἤδηπᾶσιν κατερῶ θνητοῖσι κακόν·καὶ δὴ γὰρ ἅλις βίοτόν θ’ ηὗρονσῶμά τ’ ἐς ἥβην ἤλυθε τέκνωνχρηστοί τ’ ἐγένοντ’· εἰ δὲ κυρήσαιδαίμων οὕτως, φροῦδος ἐς Ἅιδηνθάνατος προφέρων σώματα τέκνων.πῶς οὖν λύει πρὸς τοῖς ἄλλοιςτήνδ’ ἔτι λύπην ἀνιαροτάτηνπαίδων ἕνεκενθνητοῖσι θεοὺς ἐπιβάλλειν;Μήδειαφίλαι, πάλαι τοι προσμένουσα τὴν τύχηνκαραδοκῶ τἀκεῖθεν οἷ προβήσεται.καὶ δὴ δέδορκα τόνδε τῶν Ἰάσονοςστείχοντ’ ὀπαδῶν· πνεῦμα δ’ ἠρεθισμένονδείκνυσιν ὥς τι καινὸν ἀγγελεῖ κακόν.Ἄγγελοςὦ δεινὸν ἔργον παρανόμως εἰργασμένη,Μήδεια, φεῦγε φεῦγε, μήτε ναΐανλιποῦσ’ ἀπήνην μήτ’ ὄχον πεδοστιβῆ.Μήδειατί δ’ ἄξιόν μοι τῆσδε τυγχάνει φυγῆς;Ἄγγελοςὄλωλεν ἡ τύραννος ἀρτίως κόρη