ἀλλ’, εἶμι γὰρ δὴ τλημονεστάτην ὁδόν,καὶ τούσδε πέμψω τλημονεστέραν ἔτι,παῖδας προσειπεῖν βούλομαι.—δότ’, ὦ τέκνα,δότ’ ἀσπάσασθαι μητρὶ δεξιὰν χέρα.ὦ φιλτάτη χείρ, φίλτατον δέ μοι στόμακαὶ σχῆμα καὶ πρόσωπον εὐγενὲς τέκνων,εὐδαιμονοῖτον, ἀλλ’ ἐκεῖ· τὰ δ’ ἐνθάδεπατὴρ ἀφείλετ’. ὦ γλυκεῖα προσβολή,ὦ μαλθακὸς χρὼς πνεῦμά θ’ ἥδιστον τέκνων.χωρεῖτε χωρεῖτ’· οὐκέτ’ εἰμὶ προσβλέπεινοἵα τε πρὸς ὑμᾶς, ἀλλὰ νικῶμαι κακοῖς.καὶ μανθάνω μὲν οἷα δρᾶν μέλλω κακά,θυμὸς δὲ κρείσσων τῶν ἐμῶν βουλευμάτων,ὅσπερ μεγίστων αἴτιος κακῶν βροτοῖς.

Χορόςπολλάκις ἤδηδιὰ λεπτοτέρων μύθων ἔμολονκαὶ πρὸς ἁμίλλας ἦλθον μείζουςἢ χρὴ γενεὰν θῆλυν ἐρευνᾶν·ἀλλὰ γὰρ ἔστιν μοῦσα καὶ ἡμῖν,ἣ προσομιλεῖ σοφίας ἕνεκεν·πάσαισι μὲν οὔ· παῦρον δὲ δὴγένος ἐν πολλαῖς εὕροις ἂν ἴσωςκοὐκ ἀπόμουσον τὸ γυναικῶν.καί φημι βροτῶν οἵτινές εἰσινπάμπαν ἄπειροι μηδ’ ἐφύτευσανπαῖδας, προφέρειν εἰς εὐτυχίαντῶν γειναμένων.οἱ μὲν ἄτεκνοι δι’ ἀπειροσύνηνεἴθ’ ἡδὺ βροτοῖς εἴτ’ ἀνιαρὸνπαῖδες τελέθουσ’ οὐχὶ τυχόντες