ὑμεῖς δὲ μητέρ’ οὐκέτ’ ὄμμασιν φίλοιςὄψεσθ’, ἐς ἄλλο σχῆμ’ ἀποστάντες βίου.φεῦ φεῦ· τί προσδέρκεσθέ μ’ ὄμμασιν, τέκνα;τί προσγελᾶτε τὸν πανύστατον γέλων;αἰαῖ· τί δράσω; καρδία γὰρ οἴχεται,γυναῖκες, ὄμμα φαιδρὸν ὡς εἶδον τέκνων.οὐκ ἂν δυναίμην· χαιρέτω βουλεύματατὰ πρόσθεν· ἄξω παῖδας ἐκ γαίας ἐμούς.τί δεῖ με πατέρα τῶνδε τοῖς τούτων κακοῖςλυποῦσαν αὐτὴν δὶς τόσα κτᾶσθαι κακά;οὐ δῆτ’ ἔγωγε. χαιρέτω βουλεύματα.καίτοι τί πάσχω; βούλομαι γέλωτ’ ὀφλεῖνἐχθροὺς μεθεῖσα τοὺς ἐμοὺς ἀζημίους;τολμητέον τάδ’. ἀλλὰ τῆς ἐμῆς κάκης,τὸ καὶ προσέσθαι μαλθακοὺς λόγους φρενί.χωρεῖτε, παῖδες, ἐς δόμους. ὅτῳ δὲ μὴθέμις παρεῖναι τοῖς ἐμοῖσι θύμασιν,αὐτῷ μελήσει· χεῖρα δ’ οὐ διαφθερῶ.ἆ ἆ.μὴ δῆτα, θυμέ, μὴ σύ γ’ ἐργάσῃ τάδε·ἔασον αὐτούς, ὦ τάλαν, φεῖσαι τέκνων·ἐκεῖ μεθ’ ἡμῶν ζῶντες εὐφρανοῦσί σε.μὰ τοὺς παρ’ Ἅιδῃ νερτέρους ἀλάστορας,οὔτοι ποτ’ ἔσται τοῦθ’ ὅπως ἐχθροῖς ἐγὼπαῖδας παρήσω τοὺς ἐμοὺς καθυβρίσαι.πάντως σφ’ ἀνάγκη κατθανεῖν· ἐπεὶ δὲ χρή,ἡμεῖς κτενοῦμεν οἵπερ ἐξεφύσαμεν.πάντως πέπρακται ταῦτα κοὐκ ἐκφεύξεται.καὶ δὴ ’πὶ κρατὶ στέφανος, ἐν πέπλοισι δὲνύμφη τύραννος ὄλλυται, σάφ’ οἶδ’ ἐγώ.