ὦ τέκνʼ, ὅτε ζῆν χρῆν μʼ, ἀπέρχομαι κάτω. Ἄδμητοςοἴμοι, τί δράσω δῆτα σοῦ μονούμενος; Ἄλκηστιςχρόνος μαλάξει σʼ· οὐδέν ἐσθ’ ὁ κατθανών. Ἄδμητοςἄγου με σὺν σοί, πρὸς θεῶν, ἄγου κάτω. Ἄλκηστιςἀρκοῦμεν ἡμεῖς οἱ προθνῄσκοντες σέθεν. Ἄδμητοςὦ δαῖμον, οἵας συζύγου μ’ ἀποστερεῖς. Ἄλκηστιςκαὶ μὴν σκοτεινὸν ὄμμα μου βαρύνεται. Ἄδμητοςἀπωλόμην ἄρ’, εἴ με δὴ λείψεις, γύναι. Ἄλκηστιςὡς οὐκέτ’ οὖσαν οὐδὲν ἂν λέγοις ἐμέ. Ἄδμητοςὄρθου πρόσωπον, μὴ λίπῃς παῖδας σέθεν. Ἄλκηστιςοὐ δῆθ’ ἑκοῦσά γʼ, ἀλλὰ χαίρετʼ, ὦ τέκνα. Ἄδμητοςβλέψον πρὸς αὐτοὺς βλέψον. Ἄλκηστιςοὐδέν εἰμ’ ἔτι. Ἄδμητοςτί δρᾷς; προλείπεις; Ἄλκηστις χαῖρʼ. Ἄδμητος ἀπωλόμην τάλας. Χορόςβέβηκεν, οὐκέτ’ ἔστιν Ἀδμήτου γυνή.

Παῖςἰώ μοι τύχας. μαῖα δὴ κάτω βέβακεν, οὐκέτ’ ἔστιν, ὦ πάτερ, ὑφ’ ἁλίῳ. προλιποῦσα δ’ ἀμὸν βίον ὠρφάνισσε τλάμων. ἴδε γὰρ ἴδε βλέφαρον καὶ παρατόνους χέρας. ὑπάκουσον ἄκουσον, ὦ μᾶτερ, ἀντιάζω. ἐγώ σ’ ἐγώ, μᾶτερ, καλοῦμαί σ’ ὁ σὸς ποτὶ σοῖσι πίτ- στόμασιν νεοσσός. Ἄδμητοςτὴν οὐ κλύουσαν οὐδ’ ὁρῶσαν· ὥστ’ ἐγὼ καὶ σφὼ βαρείᾳ συμφορᾷ πεπλήγμεθα.

Παῖςνέος ἐγώ, πάτερ, λείπομαι φίλας