ψυχάν· μόρος γὰρ ἀπότομος πλάθει· θεῶν δ’ ἐπ’ ἐσχάραις οὐκ ἔχω ἐπὶ τίνα μηλοθύταν πορευθῶ.

Χορός—μόνος δ’ ἄν, εἰ φῶς τόδ’ ἦν ὄμμασιν δεδορκὼς Φοίβου παῖς, προλιποῦσ’ ἦλθεν ἕδρας σκοτίους Ἅιδα τε πύλας· δμαθέντας γὰρ ἀνίστη, πρὶν αὐτὸν εἷλε διόβολον πλῆκτρον πυρὸς κεραυνίου. νῦν δὲ τίν’ ἔτι βίου ἐλπίδα προσδέχωμαι;

Χορός—πάντα γὰρ ἤδη τετέλεσται βασιλεῦσι, πάντων δὲ θεῶν ἐπὶ βωμοῖς αἱμόρραντοι θυσίαι πλήρεις· οὐδ’ ἔστι κακῶν ἄκος οὐδέν.

Χορόςἀλλ’ ἥδ’ ὀπαδῶν ἐκ δόμων τις ἔρχεται δακρυρροοῦσα, τίνα τύχην ἀκούσομαι; πενθεῖν μέν, εἴ τι δεσπόταισι τυγχάνει, συγγνωστόν· εἰ δ’ ἔτ’ ἐστὶν ἔμψυχος γυνὴ εἴτ’ οὖν ὄλωλεν εἰδέναι βουλοίμεθ’ ἄν. Θεράπαινακαὶ ζῶσαν εἰπεῖν καὶ θανοῦσαν ἔστι σοι. Χορόςκαὶ πῶς ἂν αὑτὸς κατθάνοι τε καὶ βλέποι; Θεράπαιναἤδη προνωπής ἐστι καὶ ψυχορραγεῖ. Χορόςὦ τλῆμον, οἵας οἷος ὢν ἁμαρτάνεις. Θεράπαιναοὔπω τόδ’ οἶδε δεσπότης, πρὶν ἂν πάθῃ. Χορόςἐλπὶς μὲν οὐκέτ’ ἐστὶ σῴζεσθαι βίον; Θεράπαιναπεπρωμένη γὰρ ἡμέρα βιάζεται.