ἐντόνως ὁ καρκίνος τοῦ ξενοδαιτυμόνος· πυρὶ γὰρ τάχα φωσφόρους ὀλεῖ κόρας. ἤδη δαλὸς ἠνθρακωμένος κρύπτεται ἐς σποδιάν, δρυὸς ἄσπετον ἔρνος· ἀλλ’ ἴτω Μάρων· πρασσέτω· μαινομένου ’ξελέτω βλέφαρον Κύ- κλωπος, ὡς πίῃ κακῶς. κἀγὼ τὸν φιλοκισσοφόρον Βρόμιον πο- θεινὸν εἰσιδεῖν θέλω, Κύκλω- πος λιπὼν ἐρημίαν· ἆρ’ ἐς τοσόνδ’ ἀφίξομαι;Ὀδυσσεύςσιγᾶτε πρὸς θεῶν, θῆρες, ἡσυχάζετε, συνθέντες ἄρθρα στόματος· οὐδὲ πνεῖν ἐῶ, οὐ σκαρδαμύσσειν οὐδὲ χρέμπτεσθαί τινα, ὡς μὴ ’ξεγερθῇ τὸ κακόν, ἔστ’ ἂν ὄμματος ὄψις Κύκλωπος ἐξαμιλληθῇ πυρί.Χορόςσιγῶμεν ἐγκάψαντες αἰθέρα γνάθοις. Ὀδυσσεύςἄγε νυν ὅπως ἅψεσθε τοῦ δαλοῦ χεροῖν ἔσω μολόντες· διάπυρος δ’ ἐστὶν καλῶς. Χορόςοὐκοῦν σὺ τάξεις οὕστινας πρώτους χρεὼν καυτὸν μοχλὸν λαβόντας ἐκκάειν τὸ φῶς Κύκλωπος, ὡς ἂν τῆς τύχης κοινώμεθα; Χορός αἡμεῖς μέν ἐσμεν μακροτέρω πρὸ τῶν θυρῶν ἑστῶτες ὠθεῖν ἐς τὸν ὀφθαλμὸν τὸ πῦρ. Χορός βἡμεῖς δὲ χωλοί γ’ ἀρτίως γεγενήμεθα.