πάντων σ’ ἑταίρων ὕστερον θοινάσομαι. Σιληνόςκαλόν γε τὸ γέρας τῷ ξένῳ δίδως, Κύκλωψ. Κύκλωψοὗτος, τί δρᾷς; τὸν οἶνον ἐκπίνεις λάθρᾳ; Σιληνόςοὔκ, ἀλλ’ ἔμ’ οὗτος ἔκυσεν, ὅτι καλὸν βλέπω. Κύκλωψκλαύσῃ, φιλῶν τὸν οἶνον οὐ φιλοῦντά σε. Σιληνόςναὶ μὰ Δί’, ἐπεί μού φησ’ ἐρᾶν ὄντος καλοῦ. Κύκλωψἔγχει, πλέων δὲ τὸν σκύφον. δίδου μόνον. Σιληνόςπῶς οὖν κέκραται; φέρε διασκεψώμεθα. Κύκλωψἀπολεῖς· δὸς οὕτως.