τοιόσδ’ ὁ δαίμων· οὐδένα βλάπτει βροτῶν. Κύκλωψθεὸς δ’ ἐν ἀσκῷ πῶς γέγηθ’ οἴκους ἔχων; Ὀδυσσεύςὅπου τιθῇ τις, ἐνθάδ’ ἐστὶν εὐπετής. Κύκλωψοὐ τοὺς θεοὺς χρὴ σῶμ’ ἔχειν ἐν δέρμασιν. Ὀδυσσεύςτί δ’, εἴ σε τέρπει γ’; ἢ τὸ δέρμα σοι πικρόν; Κύκλωψμισῶ τὸν ἀσκόν· τὸ δὲ ποτὸν φιλῶ τόδε. Ὀδυσσεύςμένων νυν αὐτοῦ πῖνε κεὐθύμει, Κύκλωψ. Κύκλωψοὐ χρή μ’ ἀδελφοῖς τοῦδε προσδοῦναι ποτοῦ; Ὀδυσσεύςἔχων γὰρ αὐτὸς τιμιώτερος φανῇ.Κύκλωψδιδοὺς δὲ τοῖς φίλοισι χρησιμώτερος. Ὀδυσσεύςπυγμὰς ὁ κῶμος λοίδορόν τ’ ἔριν φιλεῖ.Κύκλωψμεθύω μέν, ἔμπας δ’ οὔτις ἂν ψαύσειέ μου. Ὀδυσσεύςὦ τᾶν, πεπωκότ’ ἐν δόμοισι χρὴ μένειν. Κύκλωψἠλίθιος ὅστις μὴ πιὼν κῶμον φιλεῖ. Ὀδυσσεύςὃς δ’ ἂν μεθυσθείς γ’ ἐν δόμοις μείνῃ, σοφός. Κύκλωψτί δρῶμεν, ὦ Σιληνέ; σοὶ μένειν δοκεῖ; Σιληνόςδοκεῖ. τί γὰρ δεῖ συμποτῶν ἄλλων, Κύκλωψ; Κύκλωψκαὶ μὴν λαχνῶδές τ’ οὖδας ἀνθηρᾶς χλόης . . . . Σιληνόςκαὶ πρός γε θάλπος ἡλίου πίνειν καλόν. κλίθητί νύν μοι πλευρὰ θεὶς ἐπὶ χθονός.Κύκλωψἰδού. τί δῆτα τὸν κρατῆρ’ ὄπισθέ μου τίθης; Σιληνόςὡς μὴ παριών τις καταβάλῃ.Κύκλωψ πίνειν μὲν οὖνκλέπτων σὺ βούλῃ· κάτθες αὐτὸν ἐς μέσον. σὺ δ’, ὦ ξέν’, εἰπὲ τοὔνομ’ ὅ τι σε χρὴ καλεῖν. ὈδυσσεύςΟὖτιν· χάριν δὲ τίνα λαβών σ’ ἐπαινέσω; Κύκλωψπάντων σ’ ἑταίρων ὕστερον θοινάσομαι. Σιληνόςκαλόν γε τὸ γέρας τῷ ξένῳ δίδως, Κύκλωψ. Κύκλωψοὗτος, τί δρᾷς; τὸν οἶνον ἐκπίνεις λάθρᾳ;