ὥσπερ πρὸς ἰξῷ τῇ κύλικι λελημμένος πτέρυγας ἀλύει· σὺ δέ—νεανίας γὰρ εἶ— σώθητι μετ’ ἐμοῦ καὶ τὸν ἀρχαῖον φίλον Διόνυσον ἀνάλαβ’, οὐ Κύκλωπι προσφερῆ. Χορόςὦ φίλτατ’, εἰ γὰρ τήνδ’ ἴδοιμεν ἡμέραν, Κύκλωπος ἐκφυγόντες ἀνόσιον κάρα. ὡς διὰ μακροῦ γε τὸν σίφωνα τὸν φίλον χηρεύομεν. —τὸν δ’ οὐκ ἔχομεν κατ’ αὗ φαγεῖν.Ὀδυσσεύςἄκουε δή νυν ἣν ἔχω τιμωρίαν θηρὸς πανούργου σῆς τε δουλείας φυγήν. Χορόςλέγ’, ὡς Ἀσιάδος οὐκ ἂν ἥδιον ψόφον κιθάρας κλύοιμεν ἢ Κύκλωπ’ ὀλωλότα. Ὀδυσσεύςἐπὶ κῶμον ἕρπειν πρὸς κασιγνήτους θέλει Κύκλωπας ἡσθεὶς τῷδε Βακχίου ποτῷ. Χορόςξυνῆκ’· ἔρημον ξυλλαβὼν δρυμοῖσί νιν σφάξαι μενοινᾷς, ἢ πετρῶν ὦσαι κάτω.Ὀδυσσεύςοὐδὲν τοιοῦτον· δόλιος ἡ ’πιθυμία.Χορόςπῶς δαί; σοφόν τοί σ’ ὄντ’ ἀκούομεν πάλαι. Ὀδυσσεύςκώμου μὲν αὐτὸν τοῦδ’ ἀπαλλάξαι, λέγων ὡς οὐ Κύκλωψι πῶμα χρὴ δοῦναι τόδε, μόνον δ’ ἔχοντα βίοτον ἡδέως ἄγειν. ὅταν δ’ ὑπνώσσῃ Βακχίου νικώμενος ἀκρεμὼν ἐλαίας ἔστιν ἐν δόμοισί τις, ὃν φασγάνῳ ’γὼ τῷδ’ ἀποξύνας ἄκρον, ἐς πῦρ καθήσω· κᾆθ’, ὅταν κεκαυμένον ἴδω νιν, ἄρας θερμὸν ἐς μέσην βαλῶ Κύκλωπος ὄψιν, ὄμμα τ’ ἐκτήξω πυρί. ναυπηγίαν δ’ ὡσεί τις ἁρμόζων ἀνὴρ διπλοῖν χαλινοῖν τρύπανον κωπηλατεῖ, οὕτω κυκλώσω δαλὸν ἐν φαεσφόρῳ