ὅδ’ ἁσκὸς ὃς κεύθει νιν· ὡς ὁρᾷς, γέρον. Σιληνόςοὗτος μὲν οὐδ’ ἂν τὴν γνάθον πλήσειέ μου.Ὀδυσσεύςναί· δὶς γὰρ τόσον πῶμ’ ὅσον ἂν ἐξ ἀσκοῦ ῥυῇ. Σιληνόςκαλήν γε κρήνην εἶπας ἡδεῖάν τ’ ἐμοί. Ὀδυσσεύςβούλῃ σε γεύσω πρῶτον ἄκρατον μέθυ; Σιληνόςδίκαιον· ἦ γὰρ γεῦμα τὴν ὠνὴν καλεῖ. Ὀδυσσεύςκαὶ μὴν ἐφέλκω καὶ ποτῆρ’ ἀσκοῦ μέτα. Σιληνόςφέρ’ ἐκπάταξον, ὡς ἀναμνησθῶ πιών. Ὀδυσσεύςἰδού. Σιληνόςπαπαιάξ, ὡς καλὴν ὀσμὴν ἔχει. Ὀδυσσεύςεἶδες γὰρ αὐτήν; Σιληνόςοὐ μὰ Δί’, ἀλλ’ ὀσφραίνομαι. Ὀδυσσεύςγεῦσαί νυν, ὡς ἂν μὴ λόγῳ ’’παινῇς μόνον. Σιληνόςβαβαί· χορεῦσαι παρακαλεῖ μ’ ὁ Βάκχιος. ἆ ἆ ἆ. Ὀδυσσεύςμῶν τὸν λάρυγγα διεκάναξέ σου καλῶς; Σιληνόςὥστ’ εἰς ἄκρους γε τοὺς ὄνυχας ἀφίκετο. Ὀδυσσεύςπρὸς τῷδε μέντοι καὶ νόμισμα δώσομεν. Σιληνόςχάλα τὸν ἀσκὸν μόνον· ἔα τὸ χρυσίον. Ὀδυσσεύςἐκφέρετέ νυν τυρεύματ’ ἢ μήλων τόκον. Σιληνόςδράσω τάδ’, ὀλίγον φροντίσας γε δεσποτῶν. ὡς ἐκπιεῖν γ’ ἂν κύλικα μαινοίμην μίαν, πάντων Κυκλώπων ἀντιδοὺς βοσκήματα, ῥῖψαι τ’ ἐς ἅλμην Λευκάδος πέτρας ἄπο, ἅπαξ μεθυσθεὶς καταβαλών τε τὰς ὀφρῦς.ὡς ὅς γε πίνων μὴ γέγηθε μαίνεται· ἵν’ ἔστι τουτί τ’ ὀρθὸν ἐξανιστάναι μαστοῦ τε δραγμὸς καὶ παρεσκευασμένου ψαῦσαι χεροῖν λειμῶνος, ὀρχηστύς θ’ ἅμα