τείχη δὲ ποῦ ’στι καὶ πόλεως πυργώματα; Σιληνόςοὐκ εἴσ’· ἔρημοι πρῶνες ἀνθρώπων, ξένε. Ὀδυσσεύςτίνες δ’ ἔχουσι γαῖαν; ἦ θηρῶν γένος;ΣιληνόςΚύκλωπες, ἄντρ’ ἔχοντες, οὐ στέγας δόμων. Ὀδυσσεύςτίνος κλύοντες; ἢ δεδήμευται κράτος; Σιληνόςνομάδες· ἀκούει δ’ οὐδὲν οὐδεὶς οὐδενός. Ὀδυσσεύςσπείρουσι δ’—ἢ τῷ ζῶσι;—Δήμητρος στάχυν; Σιληνόςγάλακτι καὶ τυροῖσι καὶ μήλων βορᾷ. ὈδυσσεύςΒρομίου δὲ πῶμ’ ἔχουσιν, ἀμπέλου ῥοαῖς;Σιληνόςἥκιστα· τοιγὰρ ἄχορον οἰκοῦσι χθόνα. Ὀδυσσεύςφιλόξενοι δὲ χὥσιοι περὶ ξένους; Σιληνόςγλυκύτατά φασι τὰ κρέα τοὺς ξένους φορεῖν. Ὀδυσσεύςτί φῄς; βορᾷ χαίρουσιν ἀνθρωποκτόνῳ; Σιληνόςοὐδεὶς μολὼν δεῦρ’ ὅστις οὐ κατεσφάγη. Ὀδυσσεύςαὐτὸς δὲ Κύκλωψ ποῦ ’στιν; ἦ δόμων ἔσω;Σιληνόςφροῦδος πρὸς Αἴτνῃ θῆρας ἰχνεύων κυσίν. Ὀδυσσεύςοἶσθ’ οὖν ὃ δρᾶσον, ὡς ἀπαίρωμεν χθονός; Σιληνόςοὐκ οἶδ’, Ὀδυσσεῦ· πᾶν δέ σοι δρῴημεν ἄν. Ὀδυσσεύςὅδησον ἡμῖν σῖτον, οὗ σπανίζομεν. Σιληνόςοὐκ ἔστιν, ὥσπερ εἶπον, ἄλλο πλὴν κρέας. Ὀδυσσεύςἀλλ’ ἡδὺ λιμοῦ καὶ τόδε σχετήριον. Σιληνόςκαὶ τυρὸς ὀπίας ἔστι καὶ βοὸς γάλα. Ὀδυσσεύςἐκφέρετε· φῶς γὰρ ἐμπολήμασιν πρέπει. Σιληνόςσὺ δ’ ἀντιδώσεις, εἰπέ μοι, χρυσὸν πόσον; Ὀδυσσεύςοὐ χρυσόν, ἀλλὰ πῶμα Διονύσου φέρω. Σιληνόςὦ φίλτατ’ εἰπών, οὗ σπανίζομεν πάλαι. Ὀδυσσεύςκαὶ μὴν Μάρων μοι πῶμ’ ἔδωκε, παῖς θεοῦ. Σιληνόςὃν ἐξέθρεψα ταῖσδ’ ἐγώ ποτ’ ἀγκάλαις; Ὀδυσσεύςὁ Βακχίου παῖς, ὡς σαφέστερον μάθῃς. Σιληνόςἐν σέλμασιν νεώς ἐστιν, ἢ φέρεις σύ νιν;