Ἴθακος Ὀδυσσεύς, γῆς Κεφαλλήνων ἄναξ. Σιληνόςοἶδ’ ἄνδρα, κρόταλον δριμύ, Σισύφου γένος. Ὀδυσσεύςἐκεῖνος οὗτός εἰμι· λοιδόρει δὲ μή· Σιληνόςπόθεν Σικελίαν τήνδε ναυστολῶν πάρει;Ὀδυσσεύςἐξ Ἰλίου γε κἀπὸ Τρωικῶν πόνων. Σιληνόςπῶς; πορθμὸν οὐκ ᾔδησθα πατρῴας χθονός; Ὀδυσσεύςἀνέμων θύελλαι δεῦρό μ’ ἥρπασαν βίᾳ. Σιληνόςπαπαῖ· τὸν αὐτὸν δαίμον’ ἐξαντλεῖς ἐμοί. Ὀδυσσεύςἦ καὶ σὺ δεῦρο πρὸς βίαν ἀπεστάλης;Σιληνόςλῃστὰς διώκων οἳ Βρόμιον ἀνήρπασαν. Ὀδυσσεύςτίς δ’ ἥδε χώρα καὶ τίνες ναίουσί νιν; ΣιληνόςΑἰτναῖος ὄχθος Σικελίας ὑπέρτατος. Ὀδυσσεύςτείχη δὲ ποῦ ’στι καὶ πόλεως πυργώματα; Σιληνόςοὐκ εἴσ’· ἔρημοι πρῶνες ἀνθρώπων, ξένε. Ὀδυσσεύςτίνες δ’ ἔχουσι γαῖαν; ἦ θηρῶν γένος;ΣιληνόςΚύκλωπες, ἄντρ’ ἔχοντες, οὐ στέγας δόμων. Ὀδυσσεύςτίνος κλύοντες; ἢ δεδήμευται κράτος; Σιληνόςνομάδες· ἀκούει δ’ οὐδὲν οὐδεὶς οὐδενός.