δειλὴ ἐγώ, οἷον πόθον Ἑλλάδος ἔκποθεν ἄτηςλευγαλέης Φρίξοιο ἐφημοσύνῃσιν ἕλεσθεπατρός. ὁ μὲν θνῄσκων στυγερὰς ἐπετείλατʼ ἀνίαςἡμετέρῃ κραδίῃ. τί δέ κεν πόλιν Ὀρχομενοῖο,ὅστις ὅδʼ Ὀρχομενός, κτεάνων Ἀθάμαντος ἕκητιμητέρʼ ἑὴν ἀχέουσαν ἀποπρολιπόντες, ἵκοισθε;ὧς ἔφατʼ· Αἰήτης δὲ πανύστατος ὦρτο θύραζε,ἐκ δʼ αὐτὴ Εἰδυῖα δάμαρ κίεν Αἰήταο,Χαλκιόπης ἀίουσα· τὸ δʼ αὐτίκα πᾶν ὁμάδοιοἕρκος ἐπεπλήθει. τοὶ μὲν μέγαν ἀμφιπένοντοταῦρον ἅλις δμῶες· τοὶ δὲ ξύλα κάγκανα χαλκῷκόπτον· τοὶ δὲ λοετρὰ πυρὶ ζέον· οὐδέ τις ἦεν,ὃς καμάτου μεθίεσκεν, ὑποδρήσσων βασιλῆι.τόφρα δʼ Ἔρως πολιοῖο διʼ ἠέρος ἷξεν ἄφαντος,τετρηχώς, οἷόν τε νέαις ἐπὶ φορβάσιν οἶστροςτέλλεται, ὅν τε μύωπα βοῶν κλείουσι νομῆες.ὦκα δʼ ὑπὸ φλιὴν προδόμῳ ἔνι τόξα τανύσσαςἰοδόκης ἀβλῆτα πολύστονον ἐξέλετʼ ἰόν.ἐκ δʼ ὅγε καρπαλίμοισι λαθὼν ποσὶν οὐδὸν ἄμειψενὀξέα δενδίλλων· αὐτῷ ὑπὸ βαιὸς ἐλυσθεὶςΑἰσονίδῃ γλυφίδας μέσσῃ ἐνικάτθετο νευρῇ,ἰθὺς δʼ ἀμφοτέρῃσι διασχόμενος παλάμῃσινἧκʼ ἐπὶ Μηδείῃ· τὴν δʼ ἀμφασίη λάβε θυμόν.αὐτὸς δʼ ὑψορόφοιο παλιμπετὲς ἐκ μεγάροιοκαγχαλόων ἤιξε· βέλος δʼ ἐνεδαίετο κούρῃνέρθεν ὑπὸ κραδίῃ, φλογὶ εἴκελον· ἀντία δʼ αἰεὶβάλλεν ὑπʼ Αἰσονίδην ἀμαρύγματα, καί οἱ ἄηντοστηθέων ἐκ πυκιναὶ καμάτῳ φρένες, οὐδέ τινʼ ἄλληνμνῆστιν ἔχεν, γλυκερῇ δὲ κατείβετο θυμὸν ἀνίῃ.ὡς δὲ γυνὴ μαλερῷ περὶ κάρφεα χεύατο δαλῷ