πρὸς δὲ καὶ αὐτόγυον στιβαροῦ ἀδάμαντος ἄροτρονἤλασεν, Ἠελίῳ τίνων χάριν, ὅς ῥά μιν ἵπποιςδέξατο, Φλεγραίῃ κεκμηότα δηιοτῆτι.ἔνθα δὲ καὶ μέσσαυλος ἐλήλατο· τῇ δʼ ἐπὶ πολλαὶδικλίδες εὐπηγεῖς θάλαμοί τʼ ἔσαν ἔνθα καὶ ἔνθα·δαιδαλέη δʼ αἴθουσα παρὲξ ἑκάτερθε τέτυκτο.λέχρις δʼ αἰπύτεροι δόμοι ἕστασαν ἀμφοτέρωθεν.τῶν ἤτοι ἄλλῳ μέν, ὅτις καὶ ὑπείροχος ἦεν,κρείων Αἰήτης σὺν ἑῇ ναίεσκε δάμαρτι·ἄλλῳ δʼ Ἄψυρτος ναῖεν πάις Αἰήταο.τὸν μὲν Καυκασίη νύμφη τέκεν Ἀστερόδειαπρίν περ κουριδίην θέσθαι Εἰδυῖαν ἄκοιτιν,Τηθύος Ὠκεανοῦ τε πανοπλοτάτην γεγαυῖαν.καί μιν Κόλχων υἷες ἐπωνυμίην Φαέθονταἔκλεον, οὕνεκα πᾶσι μετέπρεπεν ἠιθέοισιν.τοὺς δʼ ἔχον ἀμφίπολοί τε καὶ Αἰήταο θύγατρεςἄμφω, Χαλκιόπη Μήδειά τε. τὴν μὲν ἄρʼ οἵγεἐκ θαλάμου θάλαμόνδε κασιγνήτην μετιοῦσαν—Ἥρη γάρ μιν ἔρυκε δόμῳ· πρὶν δʼ οὔτι θάμιζενἐν μεγάροις, Ἑκάτης δὲ πανήμερος ἀμφεπονεῖτονηόν, ἐπεί ῥα θεᾶς αὐτὴ πέλεν ἀρήτειρα—καί σφεας ὡς ἴδεν ἆσσον, ἀνίαχεν· ὀξὺ δʼ ἄκουσενΧαλκιόπη· δμωαὶ δὲ ποδῶν προπάροιθε βαλοῦσαινήματα καὶ κλωστῆρας ἀολλέες ἔκτοθι πᾶσαιἔδραμον. ἡ δʼ ἅμα τοῖσιν ἑοὺς υἱῆας ἰδοῦσαὑψοῦ χάρματι χεῖρας ἀνέσχεθεν· ὧς δὲ καὶ αὐτοὶμητέρα δεξιόωντο, καὶ ἀμφαγάπαζον ἰδόντεςγηθόσυνοι· τοῖον δὲ κινυρομένη φάτο μῦθον· ἔμπης οὐκ ἄρʼ ἐμέλλετʼ ἀκηδείῃ με λιπόντεςτηλόθι πλάγξασθαι· μετὰ δʼ ὑμέας ἔτραπεν αἶσα.