ἦ ῥα μέγα φρονέων· τοὺς δʼ ἄγριος εἰσαΐονταςεἷλε χόλος· περὶ δʼ αὖ Πολυδεύκεα τύψεν ὁμοκληαἶψα δʼ ἑῶν ἑτάρων πρόμος ἵστατο, φώνησέν τε·ἴσχεο νῦν, μηδʼ ἄμμι κακήν, ὅτις εὔχεαι εἶναι,φαῖνε βίην· θεσμοῖς γὰρ ὑπείξομεν, ὡς ἀγορεύεις.αὐτὸς ἑκὼν ἤδη τοι ὑπίσχομαι ἀντιάασθαι.ὧς φάτʼ ἀπηλεγέως· ὁ δʼ ἐσέδρακεν ὄμμαθʼ ἑλίξας,ὥστε λέων ὑπʼ ἄκοντι τετυμμένος, ὅν τʼ ἐν ὄρεσσινἀνέρες ἀμφιπένονται· ὁ δʼ ἰλλόμενός περ ὁμίλῳτῶν μὲν ἔτʼ οὐκ ἀλέγει, ἐπὶ δʼ ὄσσεται οἰόθεν οἶονἄνδρα τόν, ὅς μιν ἔτυψε παροίτατος, οὐδʼ ἐδάμασσεν.ἔνθʼ ἀπὸ Τυνδαρίδης μὲν ἐύστιπτον θέτο φᾶροςλεπταλέον, τό ῥά οἵ τις ἑὸν ξεινήιον εἶναιὤπασε Λημνιάδων· ὁ δʼ ἐρεμνὴν δίπτυχα λώπηναὐτῇσιν περόνῃσι καλαύροπά τε τρηχεῖανκάββαλε, τὴν φορέεσκεν, ὀριτρεφέος κοτίνοιο.αὐτίκα δʼ ἐγγύθι χῶρον ἑαδότα παπτήναντεςἷζον ἑοὺς δίχα πάντας ἐνὶ ψαμάθοισιν ἑταίρους,οὐ δέμας, οὐδὲ φυὴν ἐναλίγκιοι εἰσοράασθαι.ἀλλʼ ὁ μὲν ἢ ὀλοοῖο Τυφωέος, ἠὲ καὶ αὐτῆςγαίης εἶναι ἔικτο πέλωρ τέκος, οἷα πάροιθενχωομένη Διὶ τίκτεν· ὁ δʼ οὐρανίῳ ἀτάλαντοςἀστέρι Τυνδαρίδης, οὗπερ κάλλισται ἔασινἑσπερίην διὰ νύκτα φαεινομένου ἀμαρυγαί.τοῖος ἔην Διὸς υἱός, ἔτι χνοάοντας ἰούλουςἀντέλλων, ἔτι φαιδρὸς ἐν ὄμμασιν. ἀλλά οἱ ἀλκὴκαὶ μένος ἠύτε θηρὸς ἀέξετο· πῆλε δὲ χεῖραςπειράζων, εἴθʼ ὡς πρὶν ἐυτρόχαλοι φορέονται,μηδʼ ἄμυδις καμάτῳ τε καὶ εἰρεσίῃ βαρύθοιενοὐ μὰν αὖτʼ Ἄμυκος πειρήσατο· σῖγα δʼ ἄπωθεν