ἠδʼ οἶαι τῆμος δῄῳ ὑπὸ δουρὶ Λύκοιοκαὶ Μαριανδυνῶν ἀνδρῶν, ἀπεόντος ἄνακτος.αἰεὶ γὰρ μάρναντο σιδηροφόρου περὶ γαίης.οἱ δʼ ἤδη σταθμούς τε καὶ αὔλια δηιάασκον·ἤδη δʼ ἄσπετα μῆλα περιτροπάδην ἐτάμοντοἥρωες, καὶ δή τις ἔπος μετὰ τοῖσιν ἔειπεν·Φράζεσθʼ ὅττι κεν ᾗσιν ἀναλκείῃσιν ἔρεξαν,εἴ πως Ἡρακλῆα θεὸς καὶ δεῦρʼ ἐκόμισσεν.ἤτοι μὲν γὰρ ἐγὼ κείνου παρεόντος ἔολπαοὐδʼ ἂν πυγμαχίῃ κρινθήμεναι· ἀλλʼ ὅτε θεσμοὺςἤλυθεν ἐξερέων, αὐτοῖς ἄφαρ οἷς ἀγόρευενθεσμοῖσιν ῥοπάλῳ μιν ἀγηνορίης λελαθέσθαι.ναὶ μὲν ἀκήδεστον γαίῃ ἔνι τόνγε λιπόντεςπόντον ἐπέπλωμεν· μάλα δʼ ἡμέων αὐτὸς ἕκαστοςεἴσεται οὐλομένην ἄτην, ἀπάνευθεν ἐόντος.ὧς ἄρʼ ἔφη· τὰ δὲ πάντα Διὸς βουλῇς ἐτέτυκτο.καὶ τότε μὲν μένον αὖθι διὰ κνέφας, ἕλκεά τʼ ἀνδρῶνοὐταμένων ἀκέοντο, καὶ ἀθανάτοισι θυηλὰςῥέξαντες μέγα δόρπον ἐφώπλισαν· οὐδέ τινʼ ὕπνοςεἷλε παρὰ κρητῆρι καὶ αἰθομένοις ἱεροῖσιν.ξανθὰ δʼ ἐρεψάμενοι δάφνῃ καθύπερθε μέτωπαἀγχιάλῳ, τῇ, ἀκτῇ ἔπι, πρυμνήσιʼ ἀνῆπτο,Ὀρφείῃ φόρμιγγι συνοίμιον ὕμνον ἄειδονἐμμελέως· περὶ δέ σφιν ἰαίνετο νήνεμος ἀκτὴμελπομένοις· κλεῖον δὲ Θεραπναῖον Διὸς υἷα.ἦμος δʼ ἠέλιος δροσερὰς ἐπέλαμψε κολώναςἐκ περάτων ἀνιών, ἤγειρε δὲ μηλοβοτῆρας,δὴ τότε λυσάμενοι νεάτης ἐκ πείσματα δάφνης,ληίδα τʼ εἰσβήσαντες ὅσην χρεὼ ἦεν ἄγεσθαι,πνοιῇ δινήεντʼ ἀνὰ Βόσπορον ἰθύνοντο.