δρύψε δέ οἱ βλέφαρον, γυμνὴ δʼ ὑπελείπετʼ ὀπωπή.Ὠρεΐδης δʼ Ἀμύκοιο βίην ὑπέροπλος ὀπάωνοὖτα Βιαντιάδαο κατὰ λαπάρην Ταλαοῖο,ἀλλά μιν οὐ κατέπεφνεν, ὅσον δʼ ἐπὶ δέρματι μοῦνοννηδυίων ἄψαυστος ὑπὸ ζώνην θόρε χαλκός.αὔτως δʼ Ἄρητος μενεδήιον Εὐρύτου υἷαἼφιτον ἀζαλέῃ κορύνῃ στυφέλιξεν ἐλάσσας,οὔπω κηρὶ κακῇ πεπρωμένον· ἦ τάχʼ ἔμελλεναὐτὸς δῃώσεσθαι ὑπὸ ξίφεϊ Κλυτίοιο.καὶ τότʼ ἄρʼ Λ̓γκαῖος Λυκοόργοιο θρασὺς υἱὸςαἶψα μάλʼ ἀντεταγὼν πέλεκυν μέγαν ἠδὲ κελαινὸνἄρκτου προσχόμενος σκαιῇ δέρος ἔνθορε μέσσῳἐμμεμαὼς Βέβρυξιν· ὁμοῦ δέ οἱ ἐσσεύοντοΑἰακίδαι, σὺν δέ σφιν ἀρήιος ὤρνυτʼ Ἰήσων.ὡς δʼ ὅτʼ ἐνὶ σταθμοῖσιν ἀπείρονα μῆλʼ ἐφόβησανἤματι χειμερίῳ πολιοὶ λύκοι ὁρμηθέντεςλάθρῃ ἐυρρίνων τε κυνῶν αὐτῶν τε νομήων,μαίονται δʼ ὅ τι πρῶτον ἐπαΐξαντες ἕλωσιν,πόλλʼ ἐπιπαμφαλόωντες ὁμοῦ· τὰ δὲ πάντοθεν αὔτωςστείνονται πίπτοντα περὶ σφίσιν· ὧς ἄρα τοίγελευγαλέως Βέβρυκας ὑπερφιάλους ἐφόβησαν.ὡς δὲ μελισσάων σμῆνος μέγα μηλοβοτῆρεςἠὲ μελισσοκόμοι πέτρῃ ἔνι καπνιόωσιν,αἱ δʼ ἤτοι τείως μὲν ἀολλέες ᾧ ἐνὶ σίμβλῳβομβηδὸν κλονέονται, ἐπιπρὸ δὲ λιγνυόεντικαπνῷ τυφόμεναι πέτρης ἑκὰς ἀίσσουσιν·ὧς οἵγʼ οὐκέτι δὴν μένον ἔμπεδον, ἀλλʼ ἐκέδασθενεἴσω Βεβρυκίης, Ἀμύκου μόρον ἀγγελέοντες·νήπιοι, οὐδʼ ἐνόησαν ὃ δή σφισιν ἐγγύθεν ἄλλοπῆμʼ ἀίδηλον ἔην. πέρθοντο γὰρ ἠμὲν ἀλωαὶ