ἂψ ἀνασειράζοντες ἔχον προτέρωσε κιοῦσαν.σκαλμοῖς δʼ ἀμφὶς ἐρετμὰ κατήρτυον· ἐν δέ οἱ ἱστὸνλαίφεά τʼ εὐποίητα καὶ ἁρμαλιὴν ἐβάλοντο.αὐτὰρ ἐπεὶ τὰ ἕκαστα περιφραδέως ἀλέγυναν,κληῖδας μὲν πρῶτα πάλῳ διεμοιρήσαντο,ἄνδρʼ ἐντυναμένω δοιὼ μίαν· ἐκ δʼ ἄρα μέσσηνᾕρεον Ἡρακλῆι καὶ ἡρώων ἄτερ ἄλλωνἈγκαίῳ, Τεγέης ὅς ῥα πτολίεθρον ἔναιεν.τοῖς μέσσην οἴοισιν ἀπὸ κληῖδα λίποντοαὔτως, οὔτι πάλῳ· ἐπὶ δʼ ἔτρεπον αἰνήσαντεςΤῖφυν ἐυστείρης οἰήια νηὸς ἔρυσθαι.ἔνθεν δʼ αὖ λάιγγας ἁλὸς σχεδὸν ὀχλίζοντεςνήεον αὐτόθι βωμὸν ἐπάκτιον Ἀπόλλωνος,Ἀκτίου Ἐμβασίοιό τʼ ἐπώνυμον· ὦκα δέ τοίγεφιτροὺς ἀζαλέης στόρεσαν καθύπερθεν ἐλαίης.τείως δʼ αὖτʼ ἀγέληθεν ἐπιπροέηκαν ἄγοντεςβουκόλοι Αἰσονίδαο δύω βόε. τοὺς δʼ ἐρύσαντοκουρότεροι ἑτάρων βωμοῦ σχεδόν. οἱ δʼ ἄρʼ ἔπειταχέρνιβά τʼ οὐλοχύτας τε παρέσχεθον. αὐτὰρ Ἰήσωνεὔχετο κεκλόμενος πατρώιον Ἀπόλλωνα·κλῦθι ἄναξ, Παγασάς τε πόλιν τʼ Αἰσωνίδα ναίων,ἡμετέροιο τοκῆος ἐπώνυμον, ὅς μοι ὑπέστηςΠυθοῖ χρειομένῳ ἄνυσιν καὶ πείραθʼ ὁδοῖοσημανέειν, αὐτὸς γὰρ ἐπαίτιος ἔπλευ ἀέθλων·αὐτὸς νῦν ἄγε νῆα σὺν ἀρτεμέεσσιν ἑταίροιςκεῖσέ τε καὶ παλίνορσον ἐς Ἑλλάδα. σοὶ δʼ ἂν ὀπίσσωτόσσων, ὅσσοι κεν νοστήσομεν, ἀγλαὰ ταύρωνἱρὰ πάλιν βωμῷ ἐπιθήσομεν· ἄλλα δὲ Πυθοῖ,ἄλλα δʼ ἐς Ὀρτυγίην ἀπερείσια δῶρα κομίσσω.νῦν δʼ ἴθι, καὶ τήνδʼ ἧμιν, Ἑκηβόλε, δέξο θυηλήν,