μύρεται, ᾗ οὐκ εἰσὶν ἔτʼ ἄλλοι κηδεμονῆες,ἀλλʼ ὑπὸ μητρυιῇ βίοτον βαρὺν ἡγηλάζει·καί ἑ νέον πολέεσσιν ὀνείδεσιν ἐστυφέλιξεν,τῇ δέ τʼ ὀδυρομένῃ δέδεται κέαρ ἔνδοθεν ἄτῃ,οὐδʼ ἔχει ἐκφλύξαι τόσσον γόον, ὅσσον ὀρεχθεῖ·ὧς ἀδινὸν κλαίεσκεν ἑὸν παῖδʼ ἀγκὰς ἔχουσαἈλκιμέδη, καὶ τοῖον ἔπος φάτο κηδοσύνῃσιν·αἴθʼ ὄφελον κεῖνʼ ἦμαρ, ὅτʼ ἐξειπόντος ἄκουσαδειλὴ ἐγὼ Πελίαο κακὴν βασιλῆος ἐφετμήν,αὐτίκʼ ἀπὸ ψυχὴν μεθέμεν, κηδέων τε λαθέσθαι,ὄφρʼ αὐτός με τεῇσι φίλαις ταρχύσαο χερσίν,τέκνον ἐμόν· τὸ γὰρ οἶον ἔην ἔτι λοιπὸν ἐέλδωρἐκ σέθεν, ἄλλα δὲ πάντα πάλαι θρεπτήρια πέσσω.νῦν γε μὲν ἡ τὸ πάροιθεν Ἀχαιιάδεσσιν ἀγητὴδμωὶς ὅπως κενεοῖσι λελείψομαι ἐν μεγάροισιν,σεῖο πόθῳ μινύθουσα δυσάμμορος, ᾧ ἔπι πολλὴνἀγλαΐην καὶ κῦδος ἔχον πάρος, ᾧ ἔπι μούνῳμίτρην πρῶτον ἔλυσα καὶ ὕστατον. ἔξοχα γάρ μοιΕἰλείθυια θεὰ πολέος ἐμέγηρε τόκοιο.ᾤ μοι ἐμῆς ἄτης· τὸ μὲν οὐδʼ ὅσον, οὐδʼ ἐν ὀνείρῳὠισάμην, εἰ Φρίξος ἐμοὶ κακὸν ἔσσετʼ ἀλύξας.ὧς ἥγε στενάχουσα κινύρετο· ταὶ δὲ γυναῖκεςἀμφίπολοι γοάασκον ἐπισταδόν· αὐτὰρ ὁ τήνγεμειλιχίοις ἐπέεσσι παρηγορέων προσέειπεν·μή μοι λευγαλέας ἐνιβάλλεο, μῆτερ, ἀνίαςὧδε λίην, ἐπεὶ οὐ μὲν ἐρητύσεις κακότητοςδάκρυσιν, ἀλλʼ ἔτι κεν καὶ ἐπʼ ἄλγεσιν ἄλγος ἄροιο.πήματα γάρ τʼ ἀίδηλα θεοὶ θνητοῖσι ϝέμουσιν,τῶν μοῖραν κατὰ θυμὸν ἀνιάζουσά περ ἔμπηςτλῆθι φέρειν· θάρσει δὲ συνημοσύνῃσιν Ἀθήνης,