ἀνταίη δαίμων· τὰ δʼ ἐοικότα σήματʼ ἔγεντο.δένδρεα μὲν καρπὸν χέον ἄσπετον, ἀμφὶ δὲ ποσσὶναὐτομάτη φύε γαῖα τερείνης ἄνθεα ποίης.θῆρες δʼ εἰλυούς τε κατὰ ξυλόχους τε λιπόντεςοὐρῇσιν σαίνοντες ἐπήλυθον. ἡ δὲ καὶ ἄλλοθῆκε τέρας· ἐπεὶ οὔτι παροίτερον ὕδατι νᾶενΔίνδυμον· ἀλλά σφιν τότʼ ἀνέβραχε διψάδος αὔτωςἐκ κορυφῆς ἄλληκτον· Ἰησονίην δʼ ἐνέπουσινκεῖνο ποτὸν κρήνην περιναιέται ἄνδρες ὀπίσσω.καὶ τότε μὲν δαῖτʼ ἀμφὶ θεᾶς θέσαν οὔρεσιν Ἄρκτων,μέλποντες Ῥείην πολυπότνιαν· αὐτὰρ ἐς ἠὼληξάντων ἀνέμων νῆσον λίπον εἰρεσίῃσιν.ἔνθʼ ἔρις ἄνδρα ἕκαστον ἀριστήων ὀρόθυνεν,ὅστις ἀπολλήξειε πανύστατος. ἀμφὶ γὰρ αἰθὴρνήνεμος ἐστόρεσεν δίνας, κατὰ δʼ εὔνασε πόντον.οἱ δὲ γαληναίῃ πίσυνοι ἐλάασκον ἐπιπρὸνῆα βίῃ· τὴν δʼ οὔ κε διὲξ ἁλὸς ἀίσσουσανοὐδὲ Ποσειδάωνος ἀελλόποδες κίχον ἵπποι.ἔμπης δʼ ἐγρομένοιο σάλου ζαχρηεσιν αὔραις,αἳ νέον ἐκ ποταμῶν ὑπὸ δείελον ἠερέθονται,τειρόμενοι καὶ δὴ μετελώφεον· αὐτὰρ ὁ τούσγεπασσυδίῃ μογέοντας ἐφέλκετο κάρτεϊ χειρῶνἩρακλέης, ἐτίνασσε δʼ ἀρηρότα δούρατα νηός.ἀλλʼ ὅτε δὴ Μυσῶν λελιημένοι ἠπείροιοῬυνδακίδας προχοὰς μέγα τʼ ἠρίον Αἰγαίωνοςτυτθὸν ὑπὲκ Φρυγίης παρεμέτρεον εἰσορόωντες,δὴ τότʼ ἀνοχλίζων τετρηχότος οἴδματος ὁλκοὺςμεσσόθεν ἆξεν ἐρετμόν. ἀτὰρ τρύφος ἄλλο μὲν αὐτὸςἄμφω χερσὶν ἔχων πέσε δόχμιος, ἄλλο δὲ πόντοςκλύζε παλιρροθίοισι φέρων. ἀνὰ δʼ ἕζετο σιγῇ